Wierzchołek zikkuratu
Szukaj na stronie...

mapa strony

tutaj jesteś: Strona Główna >> Miasta >> Eridu

Eridu


Eridu, znane również jako Eridug lub Nun, leżało na pustyni na południe od Eufratu (Ryc.1). Współczesna nazwa miasta brzmi Abu Szahrain. Dziś jest to zespół niskich wzgórz, pokrytych piaskiem, okalających resztki bardzo źle zachowanego zigguratu, zbudowanego przez Amar-Suena - trzeciego króla z III Dynastii z Ur.

Skrzydlaty dysk - symbol bogów sumeryjskich

Miasto zajmowało powierzchnię 10 hektarów i liczyło kilka tysięcy mieszkańców. Obecnie główne ruiny pozostałe z czasów III dynastii z Ur zajmują powierzchnię około 300 x 400 m. Eridu było pierwszą zorganizowaną społecznością, którą odnaleziono w Mezopotamii. Najstarsze ślady osadnictwa sięgają 5500 r.p.n.e.

Usytułowanie miasta Eridu na terenie starożytnego Sumeru
Ryc. 1/ Eridu znajdowało się na południowych ziemiach Sumerów.

Wykopaliska w Eridu przeprowadzano kilkukrotnie. Jako pierwszy miasto zbadał J.E. Taylor w 1854 roku. Następnie prace wykopaliskowe prowadził R. Cambell Thompson w 1918 roku i R. Hall w 1919 roku. Ostatnie jak dotychczas wykopaliska przeprowadzane były w latach 1946-1949. Kierowali nimi Faud Safar, Muhammad Ali Mustafa i Seton Lloyd.

W mieście odkopano pięć zespołów mieszkalnych oraz fragmenty dwóch ulic miejskich. Na murach domów znajdował się tynk, a w niektórych miejscach wymalowane były na nim szerokie czerwone i białe pasy. Natrafiono na doskonale zachowane ściany jednego z domów. Ocalały nawet sklepienia, nad niektórymi otworami drzwi. Możliwe było również odtworzenie wymiarów okien. Zachowało się większość pomieszczeń otaczających główną komnatę. Z jednego z nich prowadziły również schody na dach. Za największe odkrycie w Eridu uważa się świątynię E-abzu, która była miejscem kultu boga Enkiego. Naliczono 17 warstw tej świątyni, które były kolejnymi fazami budowli. Jeśli chodzi o fazy osadnictwa jest ich 19. Na wzgórzu, które znajdowało się w odległości jednego kilometra od pozostałości centralnej budowli, czyli E-abzu znaleziono pałac. Plan pałacu pochodzi z pierwszej połowy III tys. p.n.e. i jego plan przypomina plan pałacu w Kiszu. Na terenie miasta odkryto cmentarzysko, które składało się z około tysiąca grobów.

W starożytności nieopodal Eridu przebiegała linia morza, a miasto było portem i leżało w obrębie słodkowodnej laguny. Współcześnie linia brzegowa Zatoki Perskiej znajduje daleko na południe, a Eridu znajduje się na pustyni.

Plan stanowiska archelogicznego, które kiedyś było miastem Eridu
Ryc. 2/ Plan stanowiska archeologicznego w Abu Szahrain - starożytne Eridu.

Sumeryjska lista królów powiada o Eridu następująco: "Gdy królestwo zstąpiło z niebios, królestwo było w Eridu". Według tego samego źródła miasto było jednym z pięciu, które istniały przed potopem, zanim ten wszystkie je zniszczył. Według innych podań Eridu stworzył Enki w praoceanie, gdzie nie miał dostępu żaden inny bóg i wzniósł je ponad powierzchnię wód, by wyrosło: "równe wysokiej górze". Otoczone słodkimi wodami, stanowiło własność tego boga, który ochraniał je i jego mieszkańców. Było ono miastem świętym, do którego pielgrzymowali Szumerowie, nawet wtedy, gdy w hierarchi niebiańskiej dokonały się istotne zmiany i Enki musiał ustąpić pierwszeństwa Enlilowi, którego ośrodek kultu znajdował się w Nippurze. Oprócz wzmianki na Sumeryjskiej Liście Królów, że Eridu było pierwszą stolicą królestwa i sprawowało w niej władzę dwóch królów, nie istnieją żadne przesłanki, które potwierdzałyby, że miasto kiedykolwiek miało polityczne znaczenie.

Obecnie Eridu składa się z siedmiu kopców (Ryc. 2), które kryją w sobie ruiny starożytnego miasta. Pierwszy kopiec jest największy i najstarszy - kryje w sobie ruiny świątyni E-abzu. Kopiec drugi wydaje się być miejscem dla świątynnych pracowników. Kopce trzeci, czwarty, szósty, siódmy przylegają do starego koryta rzeki. Kopiec piąty znajduje się na uboczu po prawej stronie mapy. Prawdopodobnie między kopcem pierwszym, a drugim płynął kanał.



Skrzydlaty dysk - symbol bogów sumeryjskich

data utworzenia: 30.09.2010
ostatnia aktualizacja treści: 05.02.2015

źródła:
Zapomniany Świat Sumerów - Maraian Bielicki
Sztuka Mezopotami - Krystyna Gawlikowska
George Roux - Mezopotamia
Wikipedia


kontakt
statystyka wejść