Wierzchołek zikkuratu
Szukaj na stronie...

mapa strony

tutaj jesteś: Strona Główna >> Nauka >> Astronomia

Astronomia


Obecnie można mówić o dwóch teoriach, które sugerują stan wiedzy astronomicznej sumeryjskich kapłanów. Hipotezy te są skrajnie różne i obie nie mogą być jednocześnie prawdziwe, ale autor niniejszego artykułu przedstawia jedną i drugą na podstawie dostępnych źródeł. Pierwsza teoria jest tradycyjnym poglądem większości badaczy. Jej potwierdzenie łatwo można znaleźć w sumeryjskich religijnych tekstach literackich. Drugą teorię stworzył Zecharia Sitchin, a o jej szczegółach można przeczytać w jego książkach. Większość badaczy neguje występowanie sitchinowskiej koncepcji u Sumerów i zarzuca mu brak dowodów na poparcie swojej tezy.

Skrzydlaty dysk - symbol bogów sumeryjskich

Zgodnie z tradycyjną wiedzą Sumerowie wyobrażali sobie świat w taki sposób. Wszechświat został wyłoniony z pierwotnego bezmiaru wód, który był obdarzony potencjalną siłą, mogącą wyłonić nowe byty według rozumnego planu i nadrzędnych praw. Pierwszym etapem było powstanie kosmicznej góry, złożonej z połączonych elementów późniejszego nieba i ziemi. O początkowym złączeniu tych dwu części zaświadczają istniejące już wyraźne dane sumeryjskie. Słowem, którym określano wszechświat było „an-ki”, co znaczyło „niebo i ziemię”.

Sumeryjski kosmos
Ryc. 1/ Rysunkowe wyobrażenie świata oparte na tekstach sumeryjskich: H1-3 - sfery nieba, HO - ocean niebieski, O - ocean ziemski, E1 - ziemia, E2-3 - świat podziemny, D> - podstawy sklepienia niebios. Źródło: Mitologia Mezopotamii - Krystyna Łyczkowska, Krystyna Szarzyńska

Oprócz nieba i ziemi były jeszcze dwie przestrzenie kosmiczne. Pierwsza rozciągała się po zewnętrznej stronie sklepienia niebieskiego i określana była jako „wielkie na górze”, a więc bezmiar nadniebny. W tej strefie uformowane zostały ciała astralne: księżyc, słońce, planety i gwiazdy, aby oświetlały niebiosa. Nie istnieją teksty, potwierdzające znajomość przez Sumerów wiecej niż pięciu planet.

Sama ziemia była płaska (Ryc.1), otoczona słonymi morzami, a pod jej skorupą znajdował się ocean słodkiej wody abzu, będącej źródłem wszystkich życiodajnych wód w rzekach i jeziorach. Poniżej ziemi i jej wód znajdowała się kolejna przestrzeń kosmiczna, zwana „wielką krainą w dole” lub „Kur”, dosłownie „obca kraina” i była ona światem zmarłych.

Według Zecharii Sitchina słońce uznawano za centralne ciało niebieskie Układu Słonecznego, do którego zaliczano wszystkie planety znane dzisiaj, nawet te najdalsze: Uran, Neptun oraz Pluton, czyli w tamtych odległych czasach istniała wiedza o obiektach, nie dających się zaobserwować gołym okiem. W tekstach astronomicznych Sumerów można przeczytać o istnieniu planety, obecności której w czasach współczesnych nie potwierdzono, a którą wtedy nazywano Marduk lub Nibiru. Według tej wiedzy planeta ta posiadała bardzo wydłużoną orbitę, po której obieg wokół Słońca wynosił 3600 lat. Na odcisku pieczęci cylindrycznej VA 243 z III tys. p.n.e. został ukazany Układ Słoneczny, który składał się ze Słońca oraz jedenastu planet - za jedną z nich również uważany był Księżyc (Ryc.2).

Układ Słoneczny przedstawiony na sumeryjskiej pieczęci cylindrycznej
Ryc. 2/ Przedstawienie Ukladu Słonecznego na odcisku pieczęci cylindrycznej VA 243 z III tys. p.n.e. Centralnie usytuowane Słońce, wokół którego krążą planety. Źródło: The Myth of a 12th Planet: A Brief Analysis of Cylinder Seal VA 243 - Michael S. Heiser.

Wiedza Sumerów nie ograniczała się tylko do znajomości Układu Słonecznego. Po raz pierwszy w Sumerze, a nie jak się powszechnie uważa w Grecji, gwiazdy zgrupowano w gwiazdozbiory. Wszystkie jakie znane są dzisiaj na niebie północnym oraz większość na niebie południowym można znaleźć na sumeryjskich tabliczkach astronomicznych - odpowiednio uporządkowane i występujące pod takimi samymi nazwami jak współcześnie.

Największe znaczenie przypisywano konstelacjom otaczającym pozornie płaszczyznę, na której planety krążą wokół Słońca. Przez Sumerów nazywane były UL.HE. ("świecące stado"), co zaś Grecy przyswoili jako zodiakos kyklos ("pas zwierzyńcowy"), skąd już niedaleko do współczesnej nazwy zodiak. Konstelacje te uszeregowano w dwanaście grup, tworzących dwanaście domów zodiaku. Nie tylko ich nazwy pozostały nie zmienione przez tysiąclecia, ale nawet ich znaki graficzne (Ryc.3). Wyobrażenia znaczenie późniejszego zodiaku egipskiego były niemal identyczne jak sumeryjskie.

Oprócz koncepcji astronomii sferycznej (włącznie z pojęciami południka niebieskiego, biegunów, ekliptyki, równonocy, itp.), Sumerowie wykazywali też znajomość zjawiska precesji. Cykl orbitalnych obrotów Ziemi ulega pozornemu spowolnieniu, co da się zaobserwowć, określając dokładnie o ustalonym czasie (np. pierwszy dzień wiosny) położenie słońca względem konstelacji zodiaku, służących w tym przypadku jako siatka kartograficzna w Kosmosie. Zjawisko powodowane jest przez nachylenie osi ziemskiej do płaszczyzny okołosłonecznej orbity Ziemi. Opóźnienie to jest minimalne w kategoriach długości ludzkiego życia - w czasie siedemdziesięciu dwóch lat przesunięcie się zodiakalnej siatki wynosi 1° koła zodiaku, mającego 360°.

Symbole graficzne sumeryjskich znaków zodiaku
Ryc. 3/ Symbole graficzne sumeryjskich znaków zodiaku. Źródło: Schody do Nieba - Zecharia Sitchin.

Odkąd koło zodiakalne zostało podzielone na dwanaście umownych domów, każdy z nich zajmuje jedną dwunastą pełnego obwodu, czyli długość kątową 30°. Aby Ziemia cofnęła się o cały dom zodiaku musi upłynąć 2160 lat (72 x 30), czyli gdyby obecnie astronom zaobserwował wschód słońca pierwszego dnia wiosny w konstelacji Ryb, to jego następcy 2160 lat później zaobserwowali by to samo zjawisko w konstelacji sąsiedniej, czyli w znaku Wodnika.

Żaden człowiek ani nawet żaden starożytny naród nie zdołałby zaobserwowć całości tego zjawiska, a następnie opisć go i zrozumieć. A jednak Sumerowie, którzy zaczęli liczyć czas w erze Byka, rozpoczynającej się ok. 4400 roku p.n.e., byli świadomi poprzednich przesunięć precesyjnych (do Bliźniąt ok. 6600 p.n.e., do Raka ok. 8700 p.n.e. i do Lwa ok. 10900 p.n.e.), co zapisali w swoich wykazach astronomicznych. Bezbłędnie również w roku 2200 p.n.e. rozpoznano przesunięcie się pierwszego dnia wiosny do ery Barana.

Uczeni, którzy badali wiedzę starożytnych ludów o planetach założyli, że starożytni wyznawali koncepcję pięciu planet - włącznie ze Słońcem, krążącym wokół Ziemi i jakiekolwiek wyliczenie większej ich ilości traktowano jako pomyłkę.

Skrzydlaty dysk - symbol bogów sumeryjskich

data utworzenia: 27.02.2015
ostatnia aktualizacja treści: 22.02.2017

źródła:
Schody do Nieba - Zecharia Sitchin
Kiedy zaczął się czas - Zecharia Sitchin
The Myth of a 12th Planet: A Brief Analysis of Cylinder Seal VA 243 - Michael S. Heiser
Mitologia Mezopotamii – Krystyna Łyczkowska, Krystyna Szarzyńska.


kontakt
statystyka wejść